دانشگاه های مجازی و دانشجویان حقیقی 


اینترنت، بزرگترین دستاور بشر
عده ای معتقدند که راه اندازی اینترنت و شبکه جهانی بزرگترین دستاورد بشر در طول تاریخ بوده است. این گروه تاثیرات به سزای اینترنت در همه ابعاد زندگی بشر را بعنوان دلیل قانع کننده برای ادعای خود ذکر می کنند.
اینکه اینترنت بزرگترین دستاورد بشر در طول تاریخ بوده است یا خیر، خیلی جای طرح ندارد. اما بی گمان همه قبول داشته باشند که این پدیده بشر ساخت، در میان بزرگترین دستاوردهای بشر قرار گرفته و باعث تحولات چشمگیری در تمام علوم و فنون شده است.
امروزه با داشتن یک name User و Passworb و زدن Enter به راحتی می توانید خود را در معرض اطلاعات و داده های بیشماری قرار دهید. به قول یک ضرب المثل معروف: «از شیر مرغ تا جون آمیزاد»!
در فضای شبکه جهانی، هر جوینده ای یابنده خواهد بود. فقط کافیست راه و روش و زبان جستجو را بدانید. اما این تنها قابلیت اینترنت نیست. از این پدیده قرن بیستم شما می توانید به صورت متنوع  و گاه دور از ذهن  استفاده های مختلف نمایید. یکی از موارد استفاده اینترنت در این زمانه، بحث Learning-E و آموزش از طریق اینترنت است.
در جهان امروز، موسسات و دانشگاه های بسیاری از اینترنت برای آموزش و تعلیم دانشجویان خود استفاده می کنند. این دانشگاه ها با تاسیس دانشگاه مجازی همه شرایط یک دانشگاه معمولی را محیا کرده اند تا دانشجویان بتوانند حتی در منزل خود پای درس استاد نشسته و درس بخوانند!
مهمترین خصوصیت این دانشگاه ها در این است که مشکلات و هزینه های ایاب و ذهاب و رفت و آمد دانشجویان به دانشگاه را از بین برده اند و هر فردی تنها با دسترسی به یک سیستم PC، در هر کجای این کره خاکی، می تواند در رشته و دانشگاه مجازی مورد نظر خود، (حتی اگر آن طرف کره زمین باشد) ثبت نام کرده و مشغول به تحصیل شود. بنابراین هر فردی با هر شغل و حرفه ای می تواند در این دانشگاه ها ثبت نام نماید و در اوقات فراغت یا بیکاری خود با ورود به سایت دانشگاه وارد کلاس مجازی شده و درس بخواند.
از آنجا که در این قبیل دانشگاه ها، دانشجویان نیازی به رفت و آمد، خوابگاه، سلف سرویس و ... ندارند، طبیعتا شهریه ای که دریافت می کنند قابل مقایسه با دانشگاه های سنتی و رایج نیست. بنابراین افراد بسیاری علاقه مند هستند که از این طریق تحصیل کرده و مدرک بگیرند.
البته هنوز یکی از بزرگترین مشکلات دانشگاه های مجازی در رشته هایی است که نیاز به آزمایشگاه و کارگاه دارند. البته برخی از دانشگاه های مجازی برای این موضوع نیز راه حلی اندیشیده اند و راهکاری پیدا کرده اند اما بیشتر دانشگاه های مجازی در حال حاضر در رشته هایی دانشجو می گیرند که کمتر دروس و واحدهای عملی داشته باشد.
در کشور ما نیز بحث دانشگاه های مجازی به صورت جدی پیگیری می شود و چند مورد از آن راه اندازی شده است و دانشجو می گیرد. اما به نظر می رسد با توجه به نو پابودن آن هنوز متولی و مسئول مشخصی برای این منظور وجود ندارد بنابراین چند شرکت خصوصی و چند دانشگاه به طور موازی با امکانات و اعتبار متفاوت، اقدام به راه اندازی دانشگاه مجازی کرده اند که تعدادی از آنها در پایان تحصیل به دانشجویان خود مدرک معتبر می دهند و تعدادی نیز فقط مقداری شهریه می گیرند و در آخر هیچ اتفاق خاصی نمی افتد.
اما برخی مشکلات، بین دانشجویان این دانشگاه ها مشترک است که شنیدن بخشی از آن، از زبان یک دانشجوی دانشگاه مجازی شنیدنی به نظر می رسد. (البته برای آنکه متهم به تبلیغ یا ضد تبلیغ برای یک موسسه و دانشگاه خاص نشویم اسم دانشگاه مورد بحث، در متن زیر حذف شده است.)
 
دانشجویان و دانشگاه های مجازی
این دانشگاه مجازی هم دمار از روزگارمان در آورده! روزی 3 تا 4 ساعت استفاده از اینترنت برای bown کردن دروس و 4-3 ساعت هم برای مطالعه و مرور درس ها خیلی خسته کننده است.
همه درسها هم به صورت کلیپ های فلش تنظیم شده، به این صورت که استاد درس را می خواند و انیمیشن های لازم برای درک بهتر مطلب روی صفحه به حرکت در می آید. کلیپ ها هم حجمشون به طور متوسط از 700 کیلوبایت گرفته و به 3.1 مگابایت هم می رسد. برای درس ریاضی، دروس هم به صورت کلیپ هست و هم به صورت متن که امکان پرینت هم داشته باشد. 5 درس هم در این ترم برای دانشجو ها در نظر گرفته شده است: ریاضی 1، فیزیک 1، مبانی کامپیوتر، زبان و آشنایی با آموزش الکترونیکی. 4 درس اول 3 واحدی و آخری هم دو واحدی است.
گفته شده برای هر درس سه واحدی باید 75 دقیقه در هفته درس (sco) داون بشود! در پایان هر sco هم یک گزینه به نام پایان درس وجود دارد که اگر روی آن کلیک نکنی، سیستم متوجه نمی شود که شما این درس را گذرانده ای!
کلاسهای مجازی هم به این صورت است که سر یک ساعت معینی در یک روز کلاسی تشکیل می شود و شما با مراجعه به سایت دانشگاه وارد کلاس می شوید، در کلاس می توانید در یک لیست، کسانی که هم اکنون در کلاس هستند را ببینید و اگر خواستید با آنها چت کنیند، اگر وب کم داشته باشید می توانید با اجازه استاد وب کم را به بقیه نشان دهید. استاد هم اگر وب کم داشته باشد تصویرش برای همه پخش می شود، همچنین کلاس یک تابلو هم دارد که می توانید با قلم نوری روی آن هر چه خواستید بنویسید و سوالات خود را از استاد بپرسید. در ضمن امکان چت با استاد هم وجود دارد.
به مجموعه این ها LMS یا System Managment Learning گفته می شود.
در سیستم LMS قسمتهای دیگری هم هست، مثل تقویم که استاد میتواند یادداشتهای خودش را برای دانشجو ها آنجا بنویسد، قسمت اطلاعیه که اطلاعیه های دروس آنجا منتشر می شود. قسمت تمرین که آنجا استاد تمرین را می گذارد و شما باید آن تمرین را حل کرده و به صورت فایل صوتی یا boc در محل مربوط اپلود کنید.
در صفحه اصلی این LMS، قسمتهای مکاتبات داخلی و انتخاب واحد هم هست. انتخاب واحد ترم اول را که خود دانشگاه برای همه تعیین کرده، ولی از ترم بعد انتخاب واحد را خود دانشجو باید انجام بدهد.
در صفحه مکاتبات داخلی، دانشجوها میتوانند با هم مکاتبه کنند یا message بفرستند و بعضی از اخبار دانشگاه هم در همین قسمت به دانشجو ها ابلاغ میشود.
امتحانات دانشگاه هم به صورت حضوری برگزار می شود که حتی تاریخ و ساعت برگزاری امتحانات پایان ترم از الان اعلام شده است!
در کل سیستم خیلی خوب و کارآمدی است، ولی برای ما که از اینترنت bialup استفاده می کنیم مشکلاتی هم دارد. البته خود دانشگاه کارتهای اینترنت مخصوص به خودش را با %50 تخفیف به دانشجو ها می فروشد که متاسفانه این کارتها فقط برای دانشجو های تهرانی قابل استفاده است. گفتند چون %86 دانشجوها از تهران هستند ما فقط در تهران اقدام به تاسیس isp کردیم و بقیه شهرها را به خدا سپرده ایم%10 ! هم از کرج و 4 درصد هم از بقیه کشور دانشجو پذیرفته شده است. همچنین از 1000 نفر داوطلبی که قبول شدن 720 نفر ثبت نام کردند.
و اما می رسیم به مدرک! تنها تفاوتی که مدرک دانشگاه ما با دانشگاه های حضوری دارد در یکی از امضا» های زیرش هست! معمولا در مدارک دانشگاهی 2 امضا» وجود دارد که یکی مربوط به رئیس دانشگاه می شود و دیگری هم مربوط به رئیس دانشگاه. اما در مدرکی که به ما می دهند امضای دوم را رئیس دانشگاه مجازی امضا» می کند.
  نوشته امین سلیمانی، دانشجوی یک دانشگاه مجازی